International Documentary Film Festival Amsterdam 2020

Ieder jaar bezoeken alle klassen van het 4e Gymnasium IDFA, het wereldberoemde documentaire festival. Helaas is dat dit jaar vanwege corona niet mogelijk. 

Gelukkig is er een alternatief en kunnen we gedurende het festival in samenwerking met IDFA een reeks documentaires binnen school vertonen in het klaslokaal.

Tussen 18 en 27 november worden in de filmlessen van jaarlaag 1 en 2 korte documentaires vertoond. Voor de jaarlagen 3 t/m 6 vinden vertoningen van langere documentaires plaats in de mentorles. 

klas 1

Winter Lake
Regie: Petteri Saario

“Mijn vrienden willen niet geloven dat ik ’s winters ga kamperen. Dat vinden ze gekkenwerk.” Maar de dertienjarige Emika vindt het juist geweldig. Samen met haar neef Antti, die voor haar een soort grote broer is, gaat ze iedere schoolvakantie naar een indrukwekkend natuurgebied in Finland. Ze stoeien in de sneeuw, roosteren zelfgevangen vis voor hun tent, krijgen tintelende vingers van de kou, kletsen over een geheimzinnige zeehond en het leven op verre planeten en inspecteren de berichten op Emika’s mobiel. 

Skip and the Rhythm Rangers
Regie: Olivier S. Garcia

Voor de veertienjarige Skip is dansen het allerbelangrijkste in zijn leven. Hij is zeer ambitieus en wanneer de kans zich voordoet om aan een belangrijke danswedstrijd mee te doen met zijn jongens dansgroep Rhythm Rangers, stort hij zich vol overgave op de repetities in de dansschool in zijn woonplaats. De choreografie met veel voguing is fysiek uitdagend, maar ook op een ander vlak moeilijk voor Skip. Wat als zijn leeftijdsgenoten hem zo zien? Op school wordt hij gepest, want dansen is voor meisjes en homo’s, vinden zijn klasgenoten. Maar Skip gaat voor zijn passie. “Mensen die iets bijzonders doen, komen het verst in het leven,” zegt hij heel stoer en ogenschijnlijk zelfverzekerd.

Deze documentaires worden vertoond tijdens de lessen Film.

klas 2

Skip and the Rhythm Rangers
Regie: Olivier S. Garcia

Voor de veertienjarige Skip is dansen het allerbelangrijkste in zijn leven. Hij is zeer ambitieus en wanneer de kans zich voordoet om aan een belangrijke danswedstrijd mee te doen met zijn jongens dansgroep Rhythm Rangers, stort hij zich vol overgave op de repetities in de dansschool in zijn woonplaats. De choreografie met veel voguing is fysiek uitdagend, maar ook op een ander vlak moeilijk voor Skip. Wat als zijn leeftijdsgenoten hem zo zien? Op school wordt hij gepest, want dansen is voor meisjes en homo’s, vinden zijn klasgenoten. Maar Skip gaat voor zijn passie. “Mensen die iets bijzonders doen, komen het verst in het leven,” zegt hij heel stoer en ogenschijnlijk zelfverzekerd.

Seahorse
Regie: Nele Dehnenkamp

Hanan had vijf jaar geleden nooit durven dromen dat ze nu zwemles geeft. In 2015 stak ze met haar familie in een rubberbootje de Middellandse Zee over, op de vlucht voor IS vanuit Noord-Irak. Hun boot vulde zich met water, terwijl Hanan nog niet kon zwemmen. Ze snapt kinderen met watervrees dan ook onmiddellijk. De beelden van de diepblauwe zee en de angst om te verdrinken zijn in haar geheugen gebrand. Nu woont ze in Duitsland en is ze vastberaden om haar jongere broertje op zwemles te krijgen voordat zijn nare herinneringen aan het water boven komen drijven.

Deze documentaires worden vertoond tijdens de lessen Film.

klas 3 en 4

Pisnicht: The Movie
Nicolaas Veul & Duco Coops

Watje. Homootje. Flikker. Pisnicht. Nicolaas Veul hoort deze woorden al zijn hele leven. Soms als grapje, soms als scheldwoord. Vaak als iets ertussenin. Wat voor de een normaal taalgebruik is, ervaart de ander als een belediging of een vorm van homofobie. Terwijl er discussie wordt gevoerd 'of je nog wel alles kan zeggen in dit land', onderzoekt Nicolaas in 'Pisnicht: The Movie' wat de impact is van deze woorden op (jonge) homo’s.

Deze documentaire wordt vertoond tijdens de mentorles.

klas 5 en 6

Ze noemen me Baboe
Regie: Sandra Beerends

Alima werkte als kinderoppas (baboe) in het koloniale Nederlands-Indië voor een Nederlandse familie. De stem van een jonge vrouw vertelt haar verhaal: hoe ze bij de familie kwam te werken en onder meer de zorg kreeg voor hun baby Jantje. Hoe ze met de familie meeging voor een kort verblijf in Nederland. Hoe ze na de terugkeer de oorlog en de Japanse bezetting doormaakte, en vervolgens de onafhankelijkheid van Indonesië. Verteld vanuit Alima’s perspectief is de film niet alleen een verslag van de ingrijpende gebeurtenissen en veranderende verhoudingen in Indonesië, maar vooral van de persoonlijke ontwikkeling van Alima om een onafhankelijke vrouw te worden. Met uniek en niet eerder vertoond beeldmateriaal uit diverse archieven in Nederland en Japan, vertelt Ze noemen me Baboe een belangrijk verhaal over de empowerment van vrouwen.

Deze documentaire wordt vertoond tijdens de mentorles.